Hoofdstuk 5. Galg en rad

Mijn moeder werkte in de kantine van een van de tv-studio’s en daar kwam ze vaak bekende artiesten tegen, ze vond het heerlijk om met die artiesten te kletsen. Vooral schrijvers vond ze interessant.

            ‘Ik heb Gerard Reve ontmoet,’ vertelde ze me een keer. Ik had geen idee wie dat was. ‘Dat is de bekendste schrijver van Nederland. Hij is van de verkeerde kant, maar dat geeft niet hoor. Hij kwam in de tv-studio voor een interview, vanwege zijn nieuwe boek Moeder en zoon. Wat een lieve man is het. Hij wilde graag een boterham met kaas. Ik gaf hem dat en hij zegende mij. Of ik er ook een glas wijn bij had, wilde hij weten. Dat had ik niet, ik had wel bier. Dat vond hij ook goed, al had hij liever wijn. “Dan heb ik brood en wijn, net zoals Onze Lieve Heer, maar Hij had er dan weer geen kaas bij,” zei hij. “En ik heb er nu geen wijn bij. Doe mij dan een glas bier, mevrouw.” Schrijvers zijn rare mensen, en ze maken altijd van die filosofische zinnen. Een gesprek met schrijvers is altijd dieper dan met een zanger van een Nederlandstalig liedje. Of met BZN. Met BZN is geen woord te wisselen. Zij hebben ook altijd hun eigen eten bij zich, ze vertrouwen de kantine niet. Als BZN in de kantine is, gaan ze aan een tafeltje in een hoek zitten en pakken ze eten uit hun eigen tas. Nico Haak is wel gezellig, hoewel er geen zinnig woord uitkomt. Nico Haak is altijd vrolijk en joviaal, hij moet me ook altijd kussen als hij me ziet. Heel erg gezellig hoor, maar om een gesprek met hem te voeren… dat gaat gewoon niet. “Heee, hallo Ria,” roept hij dan, “wat gezellig dat jij er ook weer bent.” Dat vind ik zo idioot! Gezellig dat ík er weer ben? Ik ben er altijd, ik werk daar. Het zou raar zijn als ik er niet was. Nico Haak is te gast in mijn kantine, ik niet bij hem. Of Corry Konings, zij is heel zachtaardig en ze neemt altijd een broodje kaas en een kommetje soep. Maar praten doet ze niet zo veel, alsof ze heel verlegen is. Terwijl ik denk dat je niet verlegen kunt zijn als je een artiest bent. Nee, dan liever een schrijver.’ Die filosofische gesprekken met schrijvers zette mijn moeder overigens niet aan tot lezen. Daar had ze geen tijd voor. Ze werkte veel in de kantine en vaak op vervelende tijden. Sommige tv-programma’s werden ’s ochtends opgenomen, andere werden weer ’s avonds live uitgezonden. Al die tijd moest de kantine bezet blijven, want als de artiesten en presentatoren pauze hadden, dan waren de technici aan het werk. Als de geluidstechnici pauze hadden, dan waren de lichttechnici aan het werk. Hadden alle technici pauze, dan waren de decorbouwers aan het werk. Er was altijd een groep aan het werk en er was altijd wel een groep met pauze. Mijn moeder was daarom bijna nooit thuis.

            Een van de programma’s die in de studio bij mijn moeders kantine werd opgenomen was Voor de vuist weg van Willem Duys.

            ‘Een kwal van een vent,’ zei mijn moeder over Willem Duys.

            ‘Waarom?’ vroeg ik haar eens.

            ‘Waarom? Waarom? Omdat ik het zeg,’ antwoordde ze. ‘Als ik zeg dat Willem Duys een kwal van een vent is, dan zeg ik dat hij een kwal van een vent is. Weet je dat hij echt zo praat? Zo zalvend, zo zijig. Bah. Wat een miskwal, met zijn kleffe handen. Hij heeft altijd kleffe handen. Laatst vond hij het nodig om over mijn rug te wrijven, ik voelde het zweet van zijn handen door mijn jurk heen. En hoe hij altijd bij mij aan het buffet komt, het broodjesbuffet. Hij komt dan bij mij aan het buffet en dan vraagt hij zo heilig: “Dag Ria, wat heb je vandaag voor lekkers voor me?” En dan denk ik: dat staat toch op het schoolbord? We hebben bovendien voor het grootste deel altijd hetzelfde: broodje kaas, broodje ham, broodje bal. Soepje. Dat soort dingen. Maar meneer Duys vraagt: “Dag Ria, wat heb je vandaag voor lekkers voor me?” Een broodje poep kun je krijgen! Maar dat durf ik niet te zeggen. Dus ik zeg: “Meneer Duys, de broodjes kaas zijn heeeerlijk vandaag.” Hij neemt dan natuurlijk een broodje ham. Een broodje ham. Natuurlijk een broodje ham. Ik zeg dat de broodjes heel erg lekker zijn, dus Willem Duys neemt lekker aanstellerig een broodje ham. Met een kleine huzarensalade.’ Toen ze dit voor het eerst vertelde, zat ze aan de sherry. Later zou ze het nog veel vaker vertellen. Aan iedereen die het horen en niet horen wilde. ‘Soms hadden we iets bijzonders. Zo hadden we op een dag een broodje ossenworst.’ Dat was precies de dag dat de Britse band The Cure op zou treden in Voor de vuist weg. Achteraf bleek dit een van de belangrijkste dagen uit het leven van mijn moeder te zijn, ze vertelde er vaak over. The Cure was in de tv-studio, omdat onlangs hun single ‘Killing an Arab’ was uitgekomen en om die single te promoten was er een perstournee georganiseerd langs diverse Europese TV-programma’s. Die single werd toen geen succes. Voorafgaand aan het optreden in Voor de vuist weg kwam de band wat eten in de kantine. Ze bekeken het schoolbord met de gerechten en wezen ernaar. Vervolgens begonnen ze te lachen. Robert Smith boog over het buffet heen om het naambordje van mijn moeder te lezen.

            ‘Ria’, zei hij, ‘can you tell me why you are selling something worst?’

            Ria kon niet plaatsen waar hij het over had. ‘I’m sorry,’ zei ze, ‘I understand not.’

            ‘Well, Ria,’ zei Smith, en hij wees naar het bord, ‘I would like to have a broodje ossen worst, please.’

            ‘Ossenworst!’ zei mijn moeder iets te hard.

            ‘Ossenworst,’ herhaalde Robert Smith, ‘but what does it mean?’

            ‘Worst from an os,’ antwoordde mijn moeder. ‘Worst from a cow.’ Ze liet de ossenworst zien.

            ‘It’s a sausage,’ zei een van de andere twee bandleden die zich de hele tijd achter de zanger verscholen had.

            ‘Yes,’ zei mijn moeder. ‘Worst is the Dutch word for sausage. Cow sausage.’

            ‘I think worst is my favorite Dutch word,’ riep Smith uit. Alle drie de bandleden wilden broodjes ossenworst hebben. Ze waren er gek op en na een tijdje was de ossenworst op.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

Comments are closed.