Sonnet

Ik ween om bloemen in de knop
gebroken, ween om jonge sla,
(nog nattig in de groentela)
en ook om pinda’s in de dop.

Ik ween om een patiëntenstop,
een duif met pijn aan zijn cloa-
ca, om een sanseveria
die slap hangt i.p.v rechtop.

Ik ween om elke dode clown,
en om Polanski’s Chinatown.

Ik ween om liedjes in mineur,
om elke huilerige kleur.

Ik ween om mijn budgetlimiet.
Om jou? Om jou, nee, ween ik niet.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

Comments are closed.