Sonnet

Ars poetica

Er is onlangs een dichter doodgegaan
(hoewel hij zelf het ‘dood’-woord nooit gebruikte
(dat vond hij meer een woord voor de gefnuikte
en amateurpoëten) maar eraan

zo ging hij toch). De dood liet nooit een spaan
van iemands leven heel, hij schuddebuikte
altijd al, met zijn zeis en zijn bepruikte
enorme schedel. (Deze dingen slaan

als kut op Dirk, ze staan er enkel voor
de rijmklank ‘uikte’. (Ja dat heb je met
gedichten vol met rijm en idioot

gedoe. Waar dient de poëzie toch voor?
Dit is een slecht gedicht, volkomen pet!
Het laatste woord ervan slaat alles dood.))

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

Comments are closed.