Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Koning Willem-Alexander zat op zijn troon en had trek. Hij liep naar de keuken en zag een pan op het vuur. Hij keek in de pan en zag vier varkenspootjes. Ha, lekker, dacht de koning. Hij haalde een pootje uit de pan en liep terug naar zijn troon.

Koningin Maxima kwam in de keuken en zag slechts drie pootjes in de pan. ‘Potverdorie,’ zei ze, ‘dan zul je zien dat Willem-Alexander mij straks op mijn donder geeft omdat er slechts drie varkenspootjes gebraden zijn. Zij ging dus naar de stal en sneed bij een van de varkens zijn poot eraf.

Ondertussen had koning Willem-Alexander spijt gekregen van zijn daad. Hij was weer terug gegaan naar de keuken om het pootje in de pan te leggen.

Koningin Maxima kwam de keuken in en legde haar varkenspootje in de pan. Toen het etenstijd was, schepte koningin Maxima de varkenspootjes op een schaal. De koning en koningin zagen dat er vijf pootjes waren.

‘Dat is raar,’ zei de koning, ‘heeft een varken vijf poten?’

‘Hoeveel poten hebben twee varkens?’ vroeg de koningin.

‘Acht,’ antwoordde de koning, ‘maar er liggen er vijf op de schaal.’

‘Wist je niet dat we een varken in de stal hebben met maar drie poten?’ vroeg koningin Maxima.

‘Hebben we een gehandicapt varken dat een poot mist?’

‘Jazeker.’

‘Vandaar dat we vanavond dus vijf varkenspootjes kunnen eten,’ zei de koning en smullend zat hij op zijn troon.

Posted in Geen categorie | Tagged | Comments Off on Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Koning Willem-Alexander zat op zijn troon, hij was met zijn verkeerde been uit bed gestapt. Hij was bloedsaggerijnig.

Koningin Maxima kwam binnen en zei: ‘Willem-Alexander, ik denk…’

‘Jij moet niet denken,’ interrumpeerde de koning zijn vrouw bits, ‘laat het denken maar gewoon aan mij over.’

Gepikeerd ging koningin Maxima weer weg, zinnend op wraak. Ze beende naar de keuken en grilde een kip. Weldra hing de overheerlijke geur van het kippetje door heel het koninklijk paleis. Toen de kip gaar was, at koningin Maxima de kip snel op. De botjes legde ze apart op een bordje.

Koning Willem-Alexander kwam de eetzaal binnen. ‘Ik ruik kip,’ zei hij.

En toen zag hij het bord met botjes… ‘Is de kip al helemaal op?’ vroeg hij verbaasd. ‘Jij hebt die kip in je eentje op zitten eten?’

‘Ja, hoezo?’ vroeg de koningin.

‘Je hebt helemaal niet aan mij gedacht?’

‘Ik mocht van jou niet denken,’ antwoordde koningin Maxima sluw, ‘dus nee: ik heb niet aan jou gedacht.’

De koning liep terug naar zijn troon, waarop hij plaatsnam met een knorrende maag.

Posted in Geen categorie | Tagged | Comments Off on Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Koning Willem-Alexander zat op zijn troon, toen hij bezoek kreeg van koning Filip van België. Er werden meteen enkele flessen champagne opengesabreerd om dit bezoek te vieren. Na enkele glazen zei koning Willem-Alexander dat hij naar de wc moest. Hij ging echter niet naar de wc, maar naar de boerderijen die direct naast het koninklijk toilet gelegen waren. Hij gaf de boeren daar 1.000 euro, terwijl hij zei: ‘Kom straks naar het paleis en bied 750 euro aan, als extra belasting. Het verschil van 250 euro mogen jullie houden.’

Gauw ging de koning weer terug naar het feestje in de troonzaal. Niet veel later werd er geklopt en een paar boeren dienden zich aan: ‘Majesteit, het is helemaal geen tijd voor belasting, maar we wilden u 750 euro betalen als extra belasting.’

‘Jullie zijn lieve onderdanen,’ zei de koning, ‘ik dank jullie hartelijk.’

Koning Filip zat ernaar te kijken als een kip naar het onweer. ‘Wat een bijzondere onderdanen heb je. Dat ze extra belasting komen betalen.’

‘Het is een bijzonder land, dat Nederland.’

‘Maar als ze al extra belasting willen betalen, hoeveel willen ze dan niet betalen als het echt belastingtijd is?’

‘Dat wil je niet weten, goede vriend,’ zei koning Willem-Alexander sluw. ‘Maar jij hebt ook een bijzonder koninkrijk hoor, België.’

‘Wil je met me ruilen?’

‘Dat is een prima idee, maar dan wel met gesloten beurzen.’

De glazen werden nogmaals gevuld en er werd geklonken op deze uitermate bijzondere deal. Koning Filip moest naar de wc. Onderweg kwam hij die boeren tegen en hij vroeg hen waarom ze extra belasting hadden betaald. In alle eerlijkheid vertelden de boeren hoe de vork in de steel zat. Koning Filip begreep dat hij erin geluisd was en boos beende hij terug naar de troonzaal.

‘Ik wil de ruil ongedaan maken,’ riep hij naar koning Willem-Alexander.

‘Van ruilen komt huilen,’ antwoordde de koning, die meteen wist dat koning Filip het bedrog doorhad. ‘Je mag België van me terugkopen.’

‘Wat moet je ervoor hebben?’

‘Ik wil er Nederland voor terug hebben en 3.000 euro.’

Er zat voor koning Filip niets anders op dan zijn portemonnee te trekken en 3.000 euro te betalen. ‘Proost, Filip,’ zei koning Willem-Alexander terwijl hij het glas hief en glimmend van tevredenheid op zijn troon zat.

Posted in Geen categorie | Tagged | Comments Off on Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Koning Willem-Alexander zat op zijn troon en hij had dorst. Hij schelde daarom voor een glas wijn. Niet veel later bracht een lakei zijn glas rode wijn, de koning nam een slok en trok een vies gezicht.

‘Gadver,’ zei hij, ‘deze wijn is bedorven.’

De lakei keek beteuterd, alsof het zijn schuld was.

‘Wat is dat voor wijn?’ vroeg koning Willem-Alexander.

‘De hele kelder staat er vol mee,’ antwoordde de lakei.

‘Dan gaan we eens in de kelder kijken.’

De koning wist dat een koninklijke wijnkelder gevuld moest zijn moet wijn, vandaar dat hij een aantal jaar geleden een flinke partij wijn op de kop had getikt. Voor een prikkie.

Beaujolais Primeur 1992,’ las de lakei van een etiket.

‘1992? Dat is vet over de datum,’ zei de koning.

‘Majesteit, het jaartal op een fles wijn is niet de houdbaarheidsdatum…’

‘Dat weet ik ook wel,’ antwoordde de koning, ‘maar toch is de wijn niet goed meer.’

‘De hele koninklijke wijnkelder staat er vol mee.’

‘Daar weet ik wel wat op.’

 

Diezelfde dag nog liet koning Willem-Alexander weten dat hij de volgende middag zou gaan vliegen vanaf het dak van het koninklijk paleis. Het volk stroomde ’s ochtends al toe om dit spektakel te aanschouwen. De koning stond klaar op het dak.

‘Geduld nog, lieve onderdanen, geduld,’ riep hij.

De zon klom hoger aan de hemel en de mensen werden ongeduldig en dorstig. Koningin Maxima opende (volgens plan) een marktkraam om wijn te verkopen.

‘Slechts twee euro per glas! Wie maakt me los?’

Het dorstige volk viel aan op de wijn, die binnen no time uitverkocht was. Koningin Maxima pakte de spullen weer in en ging terug het paleis in.

De koning riep vanaf het dak: ‘Lieve onderdanen, ik zal zelf niet vliegen vandaag, maar de wijn is er wel doorheen gevlogen. Mijn koninklijke dank daarvoor.’

Even later zat de koning tevreden op zijn troon, met een glas bier.

Posted in Geen categorie | Tagged | Comments Off on Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Schilderij van Urban Larsson

Koning Willem-Alexander zat op zijn troon en hij keek rond. De muren van zijn troonzaal waren leeg en wit. Ooit had de koning geschiedenis gestudeerd en daar had hij geleerd dat koningen hun zalen lieten versieren door kunstenaars. Dat wilde hij ook. Maar hij kende geen kunstenaars.

Verveeld bladerde hij in de Privé. Ineens zag hij een artikel over Jan des Bouvrie, een ontwerper. ‘Een ontwerper is ook een soort kunstenaar,’ mompelde de koning bij zichzelf. Hij liet Jan des Bouvrie komen en gaf hem de opdracht de troonzaal te versieren met grootse kunst.

‘Dat is geen probleem, majesteit,’ zei Jan des Bouvrie, ‘maar dan wil ik hier wel de vrije hand. De zaal zal gedurende drie maanden door niemand betreden mogen worden.’

‘En dan?’ vroeg koning Willem-Alexander.

‘Dan zal de troon fantastisch zijn, niemand zal durven beweren dat het niets is.’

‘Akkoord,’ zei de koning en hij verliet de troonzaal.

Drie maanden later kwam de koning terug. Hij keek rond en zag dat de muren leeg en wit waren. Was hij beetgenomen? Zag hij iets niet wat er wel was? De kunstenaar had gezegd dat niemand kon zeggen dat het niets was.

‘Vertelt u er eens wat meer over,’ vroeg de koning.

‘Dit zal geen tijd sparen,’ zei Jan des Bouvrie, ‘maar nog eenmaal de kamer wit maken, nu, nooit meer later en dat wij dan bijna het volmaakte napraten, alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar.’

De koning wist niet wat hij hoorde. Hij begreep er niets van.

‘Dank u wel, dank u wel,’ onderbrak koning Willem-Alexander de kunstenaar, ‘ik weet genoeg. U kunt uw rekening indienen bij koninklijke rekenkamer.’

De koning ging weer op troon zitten, enigszins tevreden keek hij rond.

 

Posted in Geen categorie | Tagged | Comments Off on Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Koning Willem-Alexander zat op zijn troon en zag dat zijn schoenen versleten waren. Hij schelde voor een lakei.

‘Mijn schoenen zijn versleten,’ zei hij tegen de lakei, ‘ga jij eens op pad om nieuwe schoenen voor me te kopen. Ik heb maat 42.’

De lakei ging naar de Bristol en kocht een paar schoenen voor 35 euro.

‘Dat zijn mooie schoenen,’ zei de koning, ‘en ze zitten lekker. Wat kostten ze?’

‘35 euro, majesteit,’ antwoordde de lakei.

‘Wat? Maar 35 euro? Dat bedrag is een koning onwaardig. Welke schoenmaat heb jij?’

‘Maat 42 majesteit.’

‘Nou, hier heb je 35 euro en de schoenen, ze zijn voor jou. En nu op pad om koninklijke schoenen te kopen.’

De lakei ging opnieuw naar de Bristol en kocht eenzelfde paar.

‘Ah, dat zijn mooie schoenen,’ zei de koning toen de lakei terug was, ‘wat kostten ze?’

‘Majesteit, ze kostten 735 euro.’

‘Dat is een bedrag de schoenen van een koning waardig,’ zei de koning Willem-Alexander zo koninklijk mogelijk. Hij pakte zijn portemonnee en betaalde de lakei 735 euro. Tevreden zat hij op zijn troon.

Posted in Geen categorie | Tagged | Comments Off on Een nieuw avontuur van koning Willem-Alexander

Lucky het klagende paard

1

Een paard, haar naam was Lucky, stond te grazen,
ze at het malse verse groene gras.
Het leek erop dat zij gelukkig was,
dat was zij echter niet, zij klaagde veel ‘Helazen.’

‘Helaas is dit,’ zo was zij eens aan ’t blazen,
‘helaas is dat. Helaas is zus. Helaas
is zo.’ In klagen was zij echt een baas,
nee sterker nog: zij was de baas der bazen.

Maar toen zag Lucky iemand op een fiets,
zij dacht: ‘Kijk aan, zo kom je nog eens ergens.’
Want zij was uitgekeken op haar wei.

‘Zo’n gave fiets, dat is tenminste iets
waar ik vooruit mee kan, want (echt waar) nergens
is het zo saai als hier,’ is wat zij zei.

2

Dus Lucky kocht een fiets en ging ermee
op reis. Zij fietste over lange paden.
En toen ze moe was, ging ze pootje baden.
Ze kreeg ook zin in chocomel of thee.

Zo om haar heen was grasland en het vee
stond daar te grazen. ‘Heeft u chocolade?’
vroeg Lucky aan de koeien achter prikkeldraden,
‘of thee? Natuurlijk was het antwoord ‘Nee.’

Dus Lucky zat vermoeid alweer te balen,
en hoorde achter haar een luide toeter.
Ze schrok ervan en dacht: ‘Wat is dat nou?’

Maar toen ze beter keek, toen zei ze: ‘Wauw!
Och, dat is gaaf, zo’n hele snelle scooter.
Hop naar de winkel om er een te halen.’

3

Die scooter, man! Dat vond ze echt een zegen,
hij reed vooral zo lekker hard en snel.
Ja, dat beviel het paardje wonderwel.
Zo toerde Lucky over vele wegen,

vooral die buitenaf waren gelegen.
Ze gaf de gashendel een flinke lel
en over paden scheurde zij zo fel.
Maar toen… helaas, helaas, toen kwam er regen.

De regen maakte Lucky kliedernat
en uiterst saggerijnig bovendien.
Dus Lucky zette het weer op een klagen:

‘Ik kan die natte regen niet verdragen.
Maar hé! Kijk daar, nou moet je dat eens zien!’
Een auto, dat leek Lucky echt wel wat.

4

Zo zoefde Lucky in haar nieuwe wagen
de paden op, de lanen in. Ze had
nog nooit zo veel plezier gehad. Een bad
van snelheid was het, dit plan moest wel slagen.

Ze ging zo ver de wielen konden dragen.
Pas op! Kijk uit! En rem! Daar loopt een kat!
Ineens was Lucky’s droom uiteengespat,
ze vloog subiet de bocht uit, en verslagen

lag Lucky in de sloot… haar auto he-
lemaal kapot. Ze kroop de oever van
het weiland op. En kijk, dit was haar wel

bekend. Haar eigen weiland was het, ze-
ker weten! Was dit nou haar mooie plan?
‘Mijn eigen wei… helaas geen sterhotel.’

5

Dus Lucky was uiteindelijk weer thuis
beland, nadat ze lang had rondgereden.
Haar eigen wei, dat was weer eventjes geleden.
Het leek een spelletje van kat en muis.

Ze was dus thuis, maar dat was per abuis.
O jee, de dagelijkse bezigheden
die naderden met flinke rasse schreden.
‘Helaas,’ zei Lucky, ‘is het hier niet pluis.’

Want daar kwam al een meisje aangestapt,
met vele paardrijspullen in haar handen.
Ze zadelde het paard behendig, vlug.

Zo werd het paardje Lucky opgelapt
met zadel, teugels, bit, diverse banden
en met een lachend meisje op haar rug.

Posted in Geen categorie | Comments Off on Lucky het klagende paard

Sonnet

U weet dat vroeger alles beter was,
toen jonge meisjes jonge meisje waren,
met van die leuke rokjes aan. Aan hen
zou nooit de ouderdom zich openbaren.

Ze vormden samen een soort meisjesras,
en niemand kon dat ooit precies verklaren.
Ook nu niet, ondanks dat ik ouder ben,
want, nee joh, wijsheid komt niet met de jaren.

Wat wel komt met de jaren, is verval
en grijze haren horen daar ook bij.
De jeugdigheid… die bleef niet hunnerzijds,

want zo vergaat het meisjes bovenal.
Die jonge meisjes zijn niet meer, ook zij
zijn aangevreten door de tand des tijds.

Posted in Geen categorie | Comments Off on Sonnet

Sonnet

Ik hunker naar de tijd van toen er op
TV nog iets bijzonders was, een goed
programma over Rin Tin Tin of Skippy
of Flipper, of… hoe heet die hond? Ja: Lassie.

Maar ook verlang ik zo naar AVRO’s Top-
Pop. Och, wat was er toen een overvloed
aan kwaliteit, want neem nou Langkous Pippi!
Of neem bijvoorbeeld Adriaan & Bassie!

Maar nu? Wat moet ik nu met Game of Thrones?
Of docu’s opgenomen met die drones?

En al die nieuwigheden op dat Netflix?
U vindt het alles, ach, ik vind het net niks.

Maar er is Youtube voor die ouwe zooi,
die ouwe troep, ja dat vind ik nou mooi.

Posted in Geen categorie | Comments Off on Sonnet

Sonnet

O jee, o jee, ik heb me een verdriet,
sinds jij me voor die and’re man verliet.
Dat was, vond ik, dus helemaal niet chic,
daarmee verspeelde jij bij mij krediet.

Mijn toestand werd toen smartelijk kritiek,
met hoofdpijn, heimwee, hartzeer en koliek.
Mijn goede oude lieve moeder ried
me aan: ‘Beluister troostrijke muziek.’

Ik stream al dagenlang zoveel ik kan
de liedjes van Frans Duyts en van Frans Bauer
en ook van André Hazes jr.

En golden oldies zoals die van Cor-
rie Konings… Vrolijk word ik er niet van,
integendeel! Ik word alleen maar grauwer.

Posted in Geen categorie | Comments Off on Sonnet